تحمیدیه

منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب رحمت است و به شکر اندرش مزید نعمت.
هر نفسی که فرو میرود ممد حیاتست و چون بر می اید مفرح ذات.
پس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب.

از دست و زبان که بر آید /کز عهده ی شکرش به در آید